بایگانیِ دستهٔ ‘تصویر’
تا بیست و دوی بهمن؛ راه بُرد های تظاهرات (3)
(قصد داشتم این نوشته را – که در واقع از دو نوشته تشکیل شده است – فردا منتشر کُنم امّا با خبر شدم داتَک با اِس اِم اِس به مشترکانش اعلام کرده از بیست و یکم تا بیست و چهارم بهمن ماه اینترنتش دچار اختلال می شود؛ بنا بَر این تا زمان و اینترنت هست به تَر است نوشته منتشر شود.)
عکس اختصاصی «کرگدن تنها»
این بخش از راه بُرد ها در واقع چند نکته ی کوتاه هستند که به بَرگزاری به تر تظاهرات 22 بهمن کمک شایانی می کُنند.
- تنها نروید. می توانید اعضایی از خانواده ی تان که توانایی دویدن – در صورت بروز درگیری احتمالی – دارند با خود ببَرید. دوستان ِ تان را هم به جمع خود اضافه کُنید، حتّا اگر دوستان ِ تان از این کار ها می ترسند به آن ها اطمینان بدهید خطری ایشان را تهدید نمی کُنَد و تنها برای تماشا می روید. نفس حضور پُر رنگ شُما بسیار مهم و کلیدی ست. اگر گروهی در تظاهرات شرکت کُنید به راحتی می توانید مسیر شعار ها را تعیین کُنید؛ اگر یک عدّه با هم شعاری را بدهند عمومن سایرین با آن ها تکرار خواهند کرد. سعی کُنید در قلب تظاهرات جای بگیرید و از پراکنده شدن پرهیز کُنید (اخیرن طرحی گسترده شد که مسیر های دیگری برای تظاهرات پیش نهاد می کرد. اکیدن توصیه می شود در همان مسیر تظاهرات حکومتی – خیابان آزادی و انقلاب – حرکت کُنید. یک مسیر دیگر تنها نتیجه اش سَر کوب است و بس). پیش از تظاهرات با هم هم آهنگ کُنید اگر یک دیگر را گم کردید قرار ِ تان کجا ست (محلّ امنی در نزدیکی مسیر تظاهرات در نظر بگیرید) ولی با این حال با هم بمانید هر چند اگر نشد باید پراکنده شَوید.
- تجهیزات. کفش کتانی – یا کفشی که برای راه رَفتن و دویدن مناسب باشد – به پا کُنید. ترجیحن یک بطری آب معدنی، مقداری خوراکی برای جلو گیری از ضعف بدنی پس از دویدن، چند نخ سیگار، فندک (یا کبریت) و دست مال آغشته به سرکه (برای مقابله با اثرات گاز اشک آور) هم راه داشته باشید. حتّا به تَر است یک سوت داوری برای این که به سخن رانی احمدی نژاد اعتراض کُنید هم راه ببَرید. موبایل ِ تان را هم راه نبَرید چون از طریق آنتن های تله فون هم راه می توانند شُما را رد یابی کُنند. فیلم برداری را به عهده ی آن ها که نظاره گر تظاهرات هستند (بند 7) بگذارید.
- زمان – 1. زود بروید. حکومت خیلی زود میدان آزادی را پُر می کُند (حتّا شنیده شده قرار است مراسم یک ربع زود تَر، یعنی 9:15 آغاز شود تا مَردُم غافل گیر شوند) تا افرادی غیر از مزدورانش در میدان حاضر نشوند. حکومت با این کار می خواهد نمایشی پُر از تزویر را برای رسانه های جهان اجرا کُنَد و همه را طَرَف دار خود معرّفی کُنَد. اگر مَردُم زود حاضر شوند و بخش زیادی از میدان را «سبز» کُنند دیگر امکان اجرای این نمایش وجود نخواهد داشت و اگر مَردُم با کف و سوت مانع از سخن رانی احمدی نژاد شوند عملن یک پیروزی بزرگ با نا تمام ماندن سخن رانی او حاصل خواهد شد.
- زمان – 2. زود بَرگردید. وقتی خیابان خلوت می شود امکان حمله ی سَر کوب گرانه بیش تَر می شود و نباید این امر محقَّق شود. برخی صحبت از ماندن در خیابان کرده اَند که اصلن توصیه نمی شود؛ شغال ها با تاریکی هوا ست که بیرون می آیند (برای مثال توجّه کُنید در 25 خُرداد با تاریک شدن هوا بود که کُشتار شروع شد). تا پیش از پایان رسمی راه پیمایی در خیابان بمانید و سپس بَرگردید.
- شعار. باید تأکید شود نباید بهانه به دست حکومت بدهید تا درگیری ایجاد شود. یک بار دیگر هم گفته اَم من دوست ندارم یک نظام ِ دینی بَر کشورم حُکم فرما باشد ولی راهش این نیست که اکنون یک دفعه شعار هایی تند سَر داده شود. باور کُنید همان شعار «یا حسین، میر حسین» یا حتّا «الله اکبر» کافی ست چون به خوبی هویت سبز ِ ما را نشان می دهد.
- بُلَند گو. نصب بُلَند گو برای پخش کردن سخن رانی یا چیز های دیگر امری مسبوق به سابقه است ولی من به یاد ندارم سال های پیش با این حجم نصب شده بوده باشد (فکر نکُنید سال های پیش در تظاهرات 22 بهمن شرکت کرده اَم یا اصولن علاقه ای به این مراسم بی هوده دارم! به خاطر دانش گاهم مجبور اَم از خیابان آزادی بگذرم). با این که نگرانی هایی در مورد تأثیر گذاری این بُلَند گو ها هست ولی من آن چنان نگران نیستم چون صدای زیاد شعار های مَردُمی ِ تظاهرات های پیشین هنوز در گوشم است و می دانم فریاد ما چه قدرتی – هم از نظر بی اثر کردن بُلَند گو ها (هر چند پُر تعداد و قدرت مند باشند) و هم از نظر هراس ناک بودن برای مخالفان ِ مان – دارد.
- درخواست از خانه های مسیر راه پیمایی. درب منازل را باز کُنید تا اگر درگیری شد از باز داشت مَردُم پیش گیری شود و آن ها بتوانند پناه بگیرند. اگر امکانش را دارید از طبقات بالا تَر – نه خیلی بالا که هیچی معلوم نباشد! – از تظاهرات فیلم بگیرید و دقّت کُنید در فیلم های تان حتّا المقدور چهره های مَردُم واضح نباشد و حضور کلّی به چشم بیاید. اگر عکس می گیرید هنگام انتشار چشم ها را سیاه یا محو کُنید. می توانید از سَر کوب گَران عکس بگیرید و منتشر کُنید (هدف حمله به آن ها نیست؛ این کار برای آن است که احساس امنیت نکُنند و از کار ِ شان متنبّه شوند و به آغوش ملّت بازگردند. فراموش نکُنید آن ها هم وطن ِ مان هستند). در همه حال احتیاط کُنید و به گونه ای فیلم بگیرید که معلوم نشَوید.
ما پیروز ایم؛ شهدای ِ مان، اسرای ِ مان و آسیب دیده گان ِ مان همه گواهی بَر این پیروزی اَند. وحدتی که اکنون داریم، هیچ وقت نداشته ایم و هرگز در خیال ِ مان هم نمی گُُنجید موقعی برسد که 22 بهمن برای ِ مان یکی از مهم ترین روز های سال شود. 22 بهمن می تواند بدون کم ترین خسارت، بیش ترین ضربه را به حکومت بزند و به حامیانش حالی کُنَد که جنبش سبز یک جنبش ملّی و مدنی ست، نه اغتشاش و تحت حمایت بیگانه و از همه مهم تَر، بَر حق است و نا حق قاتلان و متجاوزان و سَر کوب گران هستند که پای گاهی نزد ملّت ندارند و به سزای اعمال زشتِ شان خواهند رسید.
نمی خواهم خوش خیالی کاذب ایجاد کُنم و بگویم 22 بهمن روز پیروزی نهایی ست امّا قطعن یک نقطه ی عطف و یکی از مهم ترین مراحل پیمودن راه سبزی ست که به آزادی، عدالت، آبادانی و استقلال ِ مملکتِ عزیز ِ مان تحت فرمان یک حکومت مَردُم سالار حقیقی خواهد انجامید و همه ی ایرانیان در آن به این که در «جمهوری ایران» زنده گی می کُنند خواهند بالید.
تا بیست و دوّم بهمن ِ سبز؛ آراستن مدارس
عکس ها را از بالا ترین بَرداشتم. امید وار اَم کَسی که عکس ها را منتشر کرده راضی باشد. نمی دانم مربوط به کدام دبیرستان است ولی هر جا هست واقعن امید وار کُننده است. هنوز وقت هست، سایر مدارس بشتابید!
در ایّام دوازدهم تا بیست و دوّم بهمن مدارس و ادارات را به مناسبت سال روز پیروزی انقلاب 57 می آرایند. یکی از راه های نشان دادن هم دلی و اتحّاد و قدرتِ مان در آستانه ی 22 بهمن ِ سبز، آراستن مدارس با نماد های سبز است. دانش آموزان – به ویژه دبیرستانی ها – سبز هستند، چه به تَر که در این ایّام سَر نوشت ساز این سبز بودن ِ شان را فریاد کُنند.
ما بی شمار ایم!
دبیرستان ها دهه ی منتهی به 22 بهمن را «سبز» بَرگزار کردند.
دهه ی فجر «سبز» شد.
مدارس؛ هم گام جنبش سبز
