کرگدن تنها

مهدی کلاری، ساعاتی پیش از زندان آزاد شد و در آستانه ی نو روز به خانواده اش بازگشت. به خانواده اش تبریک می گویم. از دانش جویانی که از دانش گاه شریف در زندان بودند و برای آزادی ِ شان نامه ای با امضای بیش از دو هزار نفر از دانش جویان این دانش گاه به سعید سهراب پور – رییس دانش گاه صنعتی شریف – نوشته شده بود (مهدی کلاری، تارا سپهری فر و کوه یار گودرزی)  تنها کوه یار گودرزی در زندان مانده که با تمدید قرار بازداشت موقّت رو به رو شده است و تا دو ماه دیگر در زندان خواهد ماند.

پی نوشت: از صمیم قلب از خدای توانا می خواهم در این مدّت باقی مانده تا تحویل سال نو کاری کُنَد تا زندانیان باقی مانده هم به آغوش گرم خانواده ی شان بازگردند تا سفره ی هفت سین ایرانیان جای خالی ای را حس نکُند. در این میان با یادی از دلیران سبز؛ احمد زید آبادی، عیسا سَحَر خیز، مسعود باستانی، فیض الله عرب سرخی، علی رضا بهشتی شیرازی، علی عرب مازار، مجید توکّلی، بهاره هدایت، داوود سلیمانی، حسین نورانی، مهدی محمودیان، مجید دری، ضیاء نبوی، عاطفه نبوی، شیوا نظر آهاری بدرالسّادات مفیدی، عماد الدّین باقی و تمام دیگرانی که هنوز در بند اَند دوست دارم یاد کُنم از گم نامانی که بعضن از خُرداد و تیر در زندان اَند و هیچ کَس برای آزادی ِ شان نامه ننوشت و امضا جمع نکرد و کمپین تشکیل نداد و تعدادی از این گم نامان در آستانه ی اعدام به سَر می بَرند (نام تعدادی از این زندانیان گم نام در این جا آمده). اللّهم فُکَّ کُلَّ اَسیر…

مهدی الله یاری، دانش جوی مهندسی شیمی دانش گاه شریف که شانزدهم آذر ماه باز داشت شده بود عصر دی روز – هفدهم بهمن ماه – آزاد شد.

پی نوشت: هیچ گاه بَرافروخته گی اش را زمانی که سال گذشته عبّاس عبدی و احمد شیر زاد برای مناظره – گمانم در مورد سیاست های اقتصادی دولت نُهم – به دانش گاه آمده بودند و او خواسته بود حضوری نِگَرش را طرح کُنَد، از یاد نمی بَرم.  اصطلاحات پیچیده ای را برای توصیف و نقد اصلاح طلبان به کار بُرد و واکنش خون سرد عبّاس عبدی (که ادبیات مارکسیستی او را تلویحن تاریخ گذشته خواند) هم او و هم دوستش را بسیار خشم گین کرد. تصویر او و دوستش در خاطره اَم بسیار شفّاف است؛ آن جا که از فرط خشم در بیرون آمفی تیاتر داشتند سیگار می کِشیدند. خدا را شُکر که آزاد شد (گر چه همین مهر اِم سال، دو سال حبس تعزیری برایش بُریدند).